توضیحات کامل :

مبانی نظری دوست دختر و دوست پسر قبل از ازدواج (فصل دوم تحقیق)


مشخصات این متغیر:

منابع: دارد

پژوهش های داخلی و خارجی: دارد

کاربرد این مطلب: منبعی برای فصل دوم پایان نامه، استفاده در بیان مسئله و پیشینه تحقیق و پروپوزال، استفاده در مقاله علمی پژوهشی، استفاده در تحقیق و پژوهش ها، استفاده آموزشی و مطالعه آزاد، آشنایی با اصول روش تحقیق دانشگاهی

نوع فایل:wordوقابل ویرایش

 

نظریه­های روانشناختی روابط عاشقانه

 

بسیاری از مدل­های نظری معروف به بررسی رابطه­های عاشقانه و دوستانه می­پردازند که به چند مورد از مهمترین آنها اشاره می­کنیم، اینکه چه عواملی موجب بروز رفتارهای عاشقانه  می­شوند؟ و چگونه این روابط تقویت می­شوند.

 

- نظریه جذب و کشش[1]

نظریه جذب و کشش به عنوان یکی از موضوع­های مطرح در روانشناسی اجتماعی برای توضیح رابطه­های عاشقانه و دوستانه تلاش می­کند. مطابق با این نظریه، انسان به عنوان کنش­گر اجتماعی همیشه کنش­های عقلانی معطوف به هدف مشخصی ندارد. رابطه­های عاشقانه، خودجوش، رازگونه و شگفت­انگیز بین افراد تنها هنگامی روی می­دهد که تحت­تأثیر کنش­متقابل عاطفی واقع شود. همجواری، ارتباط و دوستداری، همانندی و جاذبه جسمی از عامل­های کارآمد بر جذب و کشش می­باشد. اصل همجواری بر این واقعیت تأکید می­کند که در عمل، رابطه­های دوستانه و عاشقانه و مجذوب شدن افراد به یکدیگر به شدت تحت تأثیر فاصله مکانی می­باشد. به عنوان نمونه در گزینش همسر که بیشترین حد روابط عاشقانه و مجذوب شدن را به همراه دارد، فاصله مکانی نقش کارآمدی دارد. اغلب ازدواج بین مردان و زنانی روی می­دهد که در همجواری یکدیگر مانند محل تحصیل یا محل کار بوده­اند. فرضیه ارتباط و دوستیاری بر این موضوع تأکید می­کند که در شرایطی ویژه، هرچه افراد گروههای گوناگون قومی، نژادی و غیره بیشتر در ارتباط با هم باشند، بیشتر به نگرش های بهینه نسبت به یکدیگر دست می­یابند و بیشتر به یکدیگر همدلی پیدا کرده و جذب و کشش بین آنها بیشتر خواهد شد. همچنین روان­شناسان اجتماعی فرضیه همانندی را مطرح کرده­اند و بر این باورند که مردم کسانی را ترجیح داده و مجذوب آنها می­شوند که در شیوه­­های زندگی با ایشان اشتراک داشته باشند. سرانجام روان­شناسی اجتماعی در آزمون­های گوناگون به این نتیجه رسیده­اند که جاذبه جسمی نقش کارآمدی در جذب و کشش افراد به یکدیگر ایفاء می­کند(احمدی،1387: 123-115). 

 

- نظریه دلبستگی[2]

نظریه دلبستگی در سال 1969 توسط  بالبی[3] گسترش یافت. بر اساس این نظریه همة افراد با مجموعه­ای از سیستم­های کنترل رفتاری[4] به دنیا می­آیند که این سیستم­های رفتاری باعث می­شود که نوزادان و بچه­ها رفتارهایی را از خود بروز دهند که در نهایت  بقای آنان را به ویژه در دوران نوازدی و کودکی تضمین می­کنند. بالبی بر این اعتقاد بود که نگهدارندگان اولیه کودک حکم "تکیه گاه امن"[5] را دارند که بچه­ها می­توانند در مواقع بیماری، خستگی و زمانی که احساس خطر می­کنند به آنها پناه ببرند(بوت و همکاران،2009: 560).